Şehirler ışıklarıyla ve hareketliliğiyle bize canlılık hissi veriyor. Gündüz koşuşturan insanlarla ve gece uyumayan sokaklarla birlikte şehirler büyük bir organizmayı andırıyor. Sanayi Devrimi’nden sonra gelişen kent yaşamının yoğunluğu bizlere yalnızlık hissettirebiliyor.
Kaba bir ayrım yapacak olursak kırsal alanlarda insanlar birbirini tanıyor ve yüz yüze sıcak ilişkiler kuruyorken kentsel yerleşim alanlarında ilişkilerimiz kısa, yüzeysel ve çoğu zaman amaca yönelik hale geliyor. Şehirlerin kalabalıkları bize özgürlük ve hareket olanağı sunsa da aynı zamanda daha görünmez oluyoruz ve aidiyet duygumuz zayıflıyor.
Sosyolog Georg Simmel’in belirttiği gibi kentler gürültü, reklamlar, hız ve rekabet üzerinden bizi sürekli bir uyarıcı bombardımanı altında bırakıyor. Zihnimizi yoran bu yoğunluk karşısında kendimizi korumak için mesafe koymaya başlıyoruz. Bu mesafe zamanla soğukluk ve yabancılaşmaya dönüşebiliyor.
Georg Simmel
Özgürleşme hissi yaratsa bile şehir yaşamının getirdiği yalnızlık kronikleştiğinde sosyal bağlarımız zayıflıyor. Depresyon, kaygı bozuklukları ve tükenmişlik gibi psikolojik sorunlar yaşayabiliyoruz.
Şehirlerdeki uyaran bombardımanına ve kalabalığın getirdiği tehditlere mesafe koymamız elbette gerekiyor ancak sağlıklı bağlar kurmamız ve aidiyet hissetmemiz gerekiyor. Bu nedenle;
- küçük arkadaşlık grupları, dans stüdyosu, kitap kulübü ya da gönüllülük faaliyetleri gibi mikro topluluklarda yer almak
- parklar, kafeler, sokak etkinlikleri gibi kamusal alanları kullanmak
- dijital iletişimin yanı sıra yüz yüze iletişime alan açmak
şehir yaşamının getirdiği yalnızlığı ve yalıtılmışlığı telafi edebilir.
Bu konu hakkında siz ne düşünüyorsunuz? Görüşlerinizi siz de paylaşın!